هیوندای در سالهای اخیر یکی از موفقترین زبانهای طراحی صنعت خودرو را خلق کرده است، اما آیونیک ۹ نمونهای جالب از همان پدیده «اسباببازی شدن خودروها» محسوب میشود. بدنه این شاسیبلند بزرگ از حجمهای بسیار ساده و هندسی تشکیل شده است.
خطوط مستقیم، پنلهای بزرگ، چراغهای پیکسلی و فرم جعبهای خودرو باعث شده از برخی زوایا بیشتر شبیه یک مدل لگو یا یک رندر کامپیوتری باشد تا یک خودروی واقعی.
البته این موضوع الزاماً نقطه ضعف نیست. آیونیک ۹ در خیابان فوراً قابل تشخیص است و دقیقاً همان چیزی را انجام میدهد که طراحان مدرن میخواهند: جلب توجه در کسری از ثانیه.
اما اگر آن را کنار یک هیوندای جنسیس کوپه یا حتی سوناتای دهه ۲۰۱۰ قرار دهید، متوجه میشوید که خودروهای جدید تا چه اندازه از فرمهای طبیعی و ارگانیک فاصله گرفتهاند.
کپی لینک
از خودرو تا گجت؛ چرا همه به این سمت میروند؟
نکته جالب اینجاست که تقریباً تمام نمونههای این مقاله یک وجه مشترک دارند؛ همگی خودروهای برقی یا محصولاتی هستند که برای عصر خودروهای برقی طراحی شدهاند.
در گذشته طراحان مجبور بودند هویت خودرو را از طریق جلوپنجره، ورودی هوا، خطوط عضلانی و تناسبات مکانیکی ایجاد کنند. اما در عصر برقیسازی، بسیاری از این عناصر دیگر کاربردی ندارند.
موتورهای عظیم زیر کاپوت وجود ندارند، ورودیهای هوای بزرگ لازم نیستند و قوانین ایمنی و آیرودینامیک نیز آزادی عمل طراحان را محدود کردهاند.
در نتیجه طراحان به سراغ چیزی رفتهاند که در آن آزادی بیشتری دارند: خلق فرمهای ساده، گرافیکی و دیجیتالی.
